Ik mis mijn oude logjes een beetje. Of de tijd dat ik nog schreef. Of eigenlijk de tijd dat ik 's avonds achter m'n laptopje zat en structureel mijn vaste logjes afging aan de hand van de feedreader en daar dan overal reageerde en dan zelf ook wat schreef.
Was dat niet leuker? Eigenlijk?
Want net dook ik even in mijn eigen archieven, gezien het feit dat mijn zoon donderdag aanstaande verjaart (6 alweer, zes!) en dan worden moeders altijd een beetje van 'oeeeh, weet je nog toen?' en dan gaan ze wandelen over Herinneringenlaan en hoofdschudden over dat de tijd zo snel gaat.
WAT OOK ZO IS!
Maar ik las dus wat oude logjes en ik moest om mezelf lachen! HAHA!
Mag ik dat zeggen, Mart? Ja, dat mag ik zeggen.
Vraag me trouwens af of Youp van 't Hek ook wel eens een oude show van zichzelf terugkijkt en dijenkletsend op de bank zit. Hmm. Toch eens vragen. #ofniet
(Wat pas echt grappig is, is dat het de komende dagen trópisch heet wordt, maar vrijdag 19 graden met regen.
HAHA! Die vrijdag, wat een loser. Je zou er maar een kinderfeestje op gepland hebben!
Kijk je mooi op je neus! *uitdrukkingsloze blik hier*)
Weet je. Ik hou het gewoon even kort. Misschien werkt dat wel voor me.
Een microblog maar dan iets langer.
En wie weet heb ik dan morgen wel zin om over het verval van mijn lichaam -bijziend, vetschort, nekvel- te schrijven.
Goed. En nu imagegooglede ik een beetje om het logje wat aantrekkelijker te maken, maar ik deed dat op vetschort en toen gaf ik over in mijn mond. Dus ik ga even iets anders zoeken.
Nou. Mijn dochter stond gisteren op de planken. Voor 't eerst.
De Eci Cultuurfabriek alhier organiseerde in samenwerking met Cinékid een 3-daagse activiteit die in het teken stond van Shrek.
Kinderen konden kennis maken met zang, dans, toneel, decors bouwen, film maken en meer van zulks.
Creativiteit ende Expressie!
En gisteren was de Grande Finale.
Olivia was elke dag zenuwachtig; het was tenslotte ook wel wat voor een kersverse 8-jarige.
Drie dagen van 10.00 tot 16.00 uur bezig zijn met 60 andere kinderen en naar een voorstelling voor 240 man toewerken.
But, she did it and conquered!
Je zag met de dag haar zelfvertrouwen en de nieuw verworven zelfstandigheid groeien.
Wat overigens af en toe gepaard ging met een grote puberale bek richting haar moeder. Ik dus.
Toen ze me gisteren, met een dikke laag toneelmake-up en schmink uit haar buurt bonjourde, had ik even een flashforward.
Naar zaterdagavonden, een naar Miss Sporty riekende puberkamer, waarin een nurkse pubermeid zich omkleedt voor een stapavond terwijl ze haar moeder uitkaffert.
Oh. Of een flashback. Nu ben ik in de war.
(....)
Ze had trouwens ook de beschikking over mijn antieke Nokia. Mocht er wat zijn enzo, je weet wel.
Ik kreeg die 3 dagen wel 3 berichtjes.
Short Text Message, hè. Ik bedoel maar.
Maar het was prachtig om te zien. Ze mocht de show openen met de legendarische woorden: 'Goedenavond dames en heren. Welkom in de Eci. We beginnen de avond met een film.'
En dan staat ze daar hè, mensen, voor een volle zaal, m'n kínd!
Jahahaha. *keelsnik*
Maar het was zeker leuk. En leerzaam. Behalve zang en dans ook een leerschool voor weerbaarheid, zelfvertrouwen en zelfstandigheid.
(zij daar links van het midden met het groene maillotje)
Oh. En voor de Insanity-geïnteresseerden. En ik wéét dat jullie er zijn! Mássaal!
Ik maakte de 60 dagen vol.
Ik ben een lean, mean Insanity-machine. Of zoals deze site zegt: Say you’re one of the brave, suicidal few, and are on the verge or have actually finished the 60 day INSANITY workout. You’ve sweated, cursed, near given up, but the end is now in sight. You’re ripped, shredded, lean mean and in the best shape of your life.
Ja, ik ben in de best shape of my life, ik zag centimeters lijf verdwijnen, spieren ontstaan, borsten veranderen in slappe zakjes en het gewenste gewicht werd bereikt. Maar godsakker, wat was het hard werken.
Als ik nu een before & after-foto had gemaakt én de -kuch- officiële versie van de dvd's had gehad, dan had ik nu recht gehad op zo'n cool t-shirt. I EARNED IT!
De meest gestelde vraag is 'En, heb je nu een sixpack?'
Neen. Ik heb geen sixpack!
Ik heb 2 kinderen in mijn buik gedragen en die buik is daar blijkbaar nogal trots op en wil dat dus nogal laten zien. Zeg maar.
Ik bedoel, hallo. Hee. Ja. Want een sixpack? Moeder en een sixpack?
Eh. Nouja. Ik niet dus.
En toen was ik dus klaar. En keek een week apathisch voor me uit.
Toen ging ik naar de sportschool. Daar waren mensen die stonken.
Dus ben ik maar weer opnieuw begonnen. HAHA.
Niet elke dag, hoor, alleen wanneer het mij uitkomt he.
Maar met die onderhuidse vetlaag angst om m'n shape kwijt te raken, is dat toch wel een paar keertjes per week.
Het is nu natuurlijk een kwestie van tijd tot Shaun me vraagt zijn nieuw Tanya te zijn.
Maar goed. Daar heb ik natuurlijk helemaal geen tijd voor.
Ons schooltje is een mooi schooltje. Ik kwam er voor het eerst toen ik, nog kindloos, mijn stem ging uitbrengen op Jan Marijnissen. Ik weet ook niet meer waarom, de Stemwijzer had het vast gezegd. Het stembureau was in de hal van de school en het eerste wat me opviel was het enorme lampachtige gebeuren aan het hoge, hoge plafond en de imposant grote trap. Zo’n trap waar je het liefst vanaf wil schrijden terwijl je met wat kniebewegingen ‘dit is de show, show, showbizzquiz’ neuriet. Ik dan. Ik vond het een mooie hal en er hing, behalve de lamp, een fijne sfeer en het rook zo lekker naar school. Wat ís dat eigenlijk voor geurtje? Het is een vleugje klei en een snufje grafiet, op een bedje van linoleum. Zoiets. Een geur die je, hóp, zo 30 jaar terug in de tijd brengt. Ik dacht, deze school ruikt precíes zo als mijn vroegere school; hier moeten mijn toekomstige kinderen heen! Nu ruiken natuurlijk alle scholen zo, maar zo lijkt het of de keuze voor deze school een intuïtieve keuze was. Vind ik mooier dan ‘en nou ja, hij ligt tegenover ons huis’. Allebei komt het niet zo weloverwogen over, maar goed, da’s een ander verhaal.
En zo geschiedde. Ik schreeuwde, de engelen zongen, mijn dochter kwam op aarde en vier jaar later ging ze naar school.
